Ανοησίες που κάνεις στα γεράματα: Όταν η ηλικία δεν φέρνει πάντα σοφία
Συνηθίζουμε να λέμε ότι όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο μυαλό βάζει. Η ζωή, όμως, δεν λειτουργεί πάντα έτσι. Τα χρόνια προσφέρουν εμπειρίες, αλλά δεν εξαφανίζουν αυτόματα τον εγωισμό, τις ανασφάλειες ή τις κακές συνήθειες. Μερικές φορές, μάλιστα, τα ενισχύουν. Οι ανοησίες στα γεράματα συνήθως κρύβονται σε καθημερινές συμπεριφορές που δυσκολεύουν τη ζωή μας και απομακρύνουν τους ανθρώπους που αγαπάμε.
Μία από αυτές είναι η πεποίθηση ότι τα ξέρουμε όλα. Επειδή εργαστήκαμε, μεγαλώσαμε παιδιά και περάσαμε δυσκολίες, θεωρούμε ότι η γνώμη μας πρέπει πάντοτε να υπερισχύει. Δίνουμε συμβουλές χωρίς να μας τις ζητούν και θυμώνουμε όταν δεν ακολουθούνται. Ξεχνάμε ότι οι νεότεροι ζουν σε διαφορετικές συνθήκες. Η εμπειρία μας έχει αξία, αλλά γίνεται πραγματικά χρήσιμη όταν προσφέρεται με σεβασμό, χωρίς απαίτηση υπακοής.
Άλλη συνηθισμένη ανοησία είναι να παρεμβαίνουμε διαρκώς στη ζωή των παιδιών μας. Σχολιάζουμε τον σύντροφό τους, τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά τους ή το πώς ξοδεύουν τα χρήματά τους. Πίσω από αυτή τη συμπεριφορά υπάρχει συχνά αγωνία, αλλά και η δυσκολία να δεχτούμε ότι δεν μας χρειάζονται όπως παλιά. Η αγάπη, ωστόσο, δεν δικαιολογεί τον έλεγχο. Μια καλή σχέση χρειάζεται παρουσία, διακριτικότητα και όρια, ακόμη κι όταν οι επιλογές των άλλων μάς βρίσκουν αντίθετους.
Υπάρχει επίσης η επίμονη άρνηση να παραδεχτούμε ότι χρειαζόμαστε βοήθεια. Ανεβαίνουμε σε σκάλες που δεν είναι ασφαλείς, σηκώνουμε βάρη που μας δυσκολεύουν ή αμελούμε μια ενόχληση από πείσμα. Θέλουμε να αποδείξουμε ότι παραμένουμε ανεξάρτητοι. Στην πράξη, όμως, η ανεξαρτησία διατηρείται ευκολότερα όταν αναγνωρίζουμε τις δυνατότητές μας και οργανώνουμε ανάλογα την καθημερινότητά μας. Το να ζητήσουμε ένα χέρι βοήθειας δεν ακυρώνει όσα καταφέραμε σε ολόκληρη τη ζωή μας.
Εξίσου άδικη απέναντι στον εαυτό μας είναι η απόφαση να σταματήσουμε να ζούμε επειδή μεγαλώσαμε. Αρνούμαστε μια εκδρομή, μια καινούργια γνωριμία ή ένα μάθημα, λέγοντας ότι αυτά δεν είναι για την ηλικία μας. Κρατάμε τα καλά ρούχα στην ντουλάπα και αναβάλλουμε μικρές χαρές για κάποια καλύτερη στιγμή. Έτσι, οι μέρες γίνονται ίδιες και η μοναξιά μεγαλώνει. Δεν χρειάζονται υπερβολές ούτε ακριβά σχέδια. Μια βόλτα, μια συζήτηση ή μια νέα ασχολία μπορούν να δώσουν ουσιαστικό ενδιαφέρον στην εβδομάδα.
Ανοησία είναι και να μετατρέπουμε το παρελθόν σε μόνιμο μέτρο σύγκρισης. Τότε υπήρχε σεβασμός, εμείς ξέραμε να δουλεύουμε, σήμερα όλα χάλασαν. Κάθε εποχή έχει δυσκολίες και αντιφάσεις. Όταν εξιδανικεύουμε συνεχώς τη δική μας νεότητα, αδικούμε τους νεότερους και χάνουμε την επαφή με το παρόν. Μπορούμε να κρατάμε τις αναμνήσεις μας χωρίς να τις χρησιμοποιούμε σαν κατηγορητήριο για οτιδήποτε καινούργιο.
Κάνουμε μεγάλο λάθος όταν κρατάμε λογαριασμό για κάθε παράπονο. Ποιος τηλεφώνησε πρώτος, ποιος μας επισκέφθηκε λιγότερο, ποιος ξέχασε μια γιορτή. Υπάρχουν πραγματικές αδιαφορίες που πληγώνουν, αλλά υπάρχουν και άνθρωποι κουρασμένοι, πιεσμένοι, απορροφημένοι από τις υποχρεώσεις τους. Αντί να περιμένουμε σιωπηλά και να θυμώνουμε, μπορούμε να επικοινωνήσουμε εμείς και να πούμε καθαρά τι μας λείπει.
Τα γεράματα δεν απαιτούν να γίνουμε αλάνθαστοι. Χρειάζονται, όμως, λίγη ειλικρίνεια με τον εαυτό μας και προθυμία να αλλάξουμε. Να ακούμε, να ζητάμε συγγνώμη, να δεχόμαστε βοήθεια και να επιτρέπουμε στον εαυτό μας χαρές. Η ωριμότητα φαίνεται κυρίως στον τρόπο που φερόμαστε, ακόμη και όταν κανείς δεν μας διορθώνει.
